Euraudax Randonneé Nederland

Vrijdagavond ben ik afgereisd, per trein, naar Maastricht om daar zaterdagmorgen te starten voor de WRB 600km. Samen met 4 belgen mocht ik zaterdag starten ipv zondag. Alvorens te starten heb ik eerst een nacht doorgebracht in de stayok, met 6 man/vrouw slapen op één kamer. Bloedheet was het daar, dus de nachtrust was niet optimaal, bovendien werd ik om 5 uur al wakker van het gesnurk van één van de dames. Tegen 7 uur opgestaan voor het ontbijt, wat bestond uit de gebruikelijke ingrediënten van een continental breakfast.

In de keuken bij de moeder van Ivo (want daar startten we) waren de Belgen al paraat. De dame van gezelschap herkende ik: dat was de dame die uitgebreid in beeld komt in de PBP video/dvd van 2003. Destijds was het pas haar derde fietsjaar. Nu zou het veel beter moeten gaan. Na een bak koffie bracht Ivo's moeder ons naar het einde van het
fietstunneltje alwaar wij de route richting Bemelen hebben opgepikt. Vanaf dat punt heb ik alleen de route gereden. De belgen kwam ik nog tegen in Vianden, waar zij aankwamen op het moment dat ik vertrok.

Het begin van de route, direct heuvelachtig. Dat zou zo blijven tot Luxemburg. In het begin ook prachtig weer, bewolkt en een aangename temperatuur, prima te doen in korte broek en korte mouwen. Op de hoge
venen was het nevelig maar ook daar een goede temperatuur. Daarna echter werd het beroerder, geen regen weliswaar, maar verschrikkelijk zwoel weer, zon en een zeer hoge vochtigheidsgraag maakten het fietsen erg zwaar. De route in Luxemburg was gelukkig grotendeels vlak, de klim uit het suredal weer duitsland in, deed mijn lichtje
bijna uitgaan. De Moezel en de controle in Mehring brachten uitkomst. Ik was daar om ca. 18:40 5 minuten binnen toen een onweer losbarste, met veel wind en regen. Dat gaf mij noodgedwongen de gelegenheid om
uitgebreid te eten. Om 20:30 was het nog niet droog, maar het onweer was eggetrokken. Op de fiets maar weer richting Koblenz!

De controle in Bernkastel-Kues leidde ons langs het politie-buro. Na uitleg over wat ik waarom nodig had, verzocht hij om mijn 'ausweis'. Hij moest natuurlijk (duitse gründlichkeit') wel vaststellen dat ik inderdaad Gert Lunenborg was. Nadat hij het kantoor naar binnen was gelopen voor een stempel, kwam een collega van hem, die mij naar binnen nodigde. HIj had over PBP gelezen, want zelf had hij Trondheim-
Oslo al een paar keer gereden. Dit jaar weer met een groep van 32 man die zo snel mogelijk de route wil afleggen. Eerder was het hem (samen met anderen) al in ca 14 uur gelukt (39km/uur gemiddeld). Hij vertelt
in ca. 1997 ook in het kielzog van een snelle ligfietser gereden te hebben! Na een bak duitse politiekoffie én nadat hij had gesommeerd dat hij wel even op mijn ligfiets moest liggen, ben ik daar weer vertrokken. In de tweede bocht na het politiekantoor (sabbotage?)
merkte ik dat ik lek had. Mijn eerste lek met deze fiets (1 jaar, 10.000km). Ja, het kan toch. De binnenband gewisseld en weer verder. Echter toen ik weer op de hoofdweg zat merkte ik dat het nogal op en neer ging daar achter. Er bleek hoogteverschil in mijn achterband te zitten. Ik merkte bij het omleggen al dat de nieuwe binnenband kleiner (niet in omtrek maar in diameter/bandbreedte) was dan de oude, dus ik weet het daaraan (iets met een las waardoor de band op die plek niet genoeg opblies?). Afijn ik kon het niet oplossen en heb daarom maar de band minder hard opgepompt (3 bar of zoiets?). Het gehobbel was daardoor niet over, maar het was wel te doen. Daarmee heb ik de resterende 350 km afgelegd. Het viel mij overigens op dat, terwijl ik aan de kant van de weg bezig was, veel mensen hun hulp aanboden. Ook op de controles (vooral ARAL stations) en onderweg
(automobilisten viel mij (weer) op hoe vriendelijk de duitsers zijn. Wat mij betreft mogen we vaker duitsland in. Vanmiddag bleek dat de hoogteslag veroorzaakt werd door de buitenband, die ongelijk op de velg lag. Pas na invetten van de randen kwam deze bij het oppompen vanzelf 'rond' op de velg te liggen.

180km langs de Moezel, is het mooi? Ik zou het niet durven zeggen, want deze kms zijn, zoals Ivo bedoelde, in het donker afgelegd.
Hoewel meestentijds bijgeschenen door een flauwe maan. Het weer was dus goed, droog en vrijwel windstil. De wegen zijn ook erg rustig, vrijwel geen auto's. In de dorpen is het soms wat drukker. Vaak staat er een feesttent waar ook midden in de nacht nog muziek klinkt. Ook wordt in een dorp, net na middernacht een hardloopwestrijd gehouden,
met opvallend veel deelnemers. Ik moet er lopend langs. Wat een stelletje zonderlingen! Wie gaat er nou midden in de nacht aan een
hardloopwestrijd meedoen. Onbegrijpelijk.
Vlak voor Koblenz viel ik door slaapgebrek bijna van mijn fiets. Bij een bushalte in mijn remmen geknepen, het gebouwtje bij de halte
bleek geen bushalte te zijn maar een privégarage (of carport met drie dichte zijden). Er stond geen auto in, dus daar heb ik mijn zitkussen (handig zo'n ligfiets!) op de grond gelegd en ben gaan slapen. Na een
half uurtje (powernap!) werd ik wakker van de kou, maar mijn slaap was wel weg!

  Ik was (om een uur of 6(?) in Koblenz. Op de controle daar twee heerlijke vers afgebakken broodjes gegeten. Fantastisch hoor die
(grotere) Aral stations. Van alle gemakken voorzien en altijd nette ruime toiletten. En wie kwam ik daar tegen? Henricus ieuwkamp,
deelnemer Olympische Spelen 1968 in Mexico, in de ploegenachtervolging (samen met o.a. Joop Zoetemelk) op de baan! Geweldige vent! Het eerste wat hij zei was: "fiets een keer naar Praag, dan mag je gratis in mijn hotel overnachten". Nou, die staat!

Hierna ging het eerst een stukje langs de Rijn omhoog waarna een doorsteek door de Eifel op het programma stond. Een stuk dat (in het
begin) minder zwaar was dan ik had gevreesd. Na de eerste beklimmingen begaf de route zich op een soort van hoogvlakte waarin echte beklimmingen ontbraken. De mooiste afdaling van de dag was naar
Bad-Neuenahr, de hoogvlakte af, het dal in. Vlak bij deze plaats voerde de route onder de (hoog liggende) autobahn (de 61) door. Leuk
om de autobahn eens van de andere kant te zien. Nu kan ik straks (op weg naar het comomeer) zeggen: kijk, hier ben ik laatst nog onderdoor gefietst (terwijl iedereen naar zijn/haar voorhoofd wijst....). Ergens bij Euskirchen/Euenheim raak ik van de route. Een taxi- chauffeur wijst me de juiste richting, een vriendelijke politieman bevestigt later dat ik weer op de juiste route zit.

Overigens blijft het weer goed, veel natte straten onderweg maar de neerslag valt blijkbaar net op de plekken waar ik niet fiets. Behalve bij km 500. Daar zie ik in de verte al een zeer grijze lucht op me afkomen. Het gaat REGENEN, maar gelukkig is het toch na een half uur al weer vrijwel droog. Inmiddels is het wel kouder. En de wind die eigenlijk de hele dag al tegen is, is zeker niet gaan liggen. Tot aan Visé zal hij 'op de kop staan'.

In Nideggen gaat het echt verkeerd. Juist als ik bij de controle aankom zet de brandweer de weg naar beneden richting Brück af. Ik mag er NIET, absoluut NIET, langs. Eén van de brandweermannen zegt dat ik rechtdoor kan, aan het einde links dan rechts en weer links. Goed, na een geweldig steile afdaling ga ik links en kom langs de Ruhr- Stausee, daarna verschijnt een muur van een helling. Dit kan niet de bedoeling zijn! Goed dat ik altijd kaarten van het te doorkruizen
gebied bij me heb. Na wat gepuzzel weet ik hoe ik moet rijden. Al met al kost dit veel tijd en extra kms over zwaar terrein, want inmiddels is de glooiende hoogvlakte vervangen door een meer Ardennen-achtig
gebied (Rur-Eifel). Het gaat dus erg langzaam, en in een poging de route naar Roetgen af te snijden pak ik een fietsroute door het bos. Dit gaat wonderwel erg goed, het blijkt dat het eigenlijk alleen maar daalt. Eerst onverhard, maar daarna verhard over een inmiddels voor auto's afgesloten weg langs de 'Dreilägerbachtalsperre'. Dit laatste stukje was wat mij betreft direct ook het mooiste deel van de route!

Na Roetgen blijkt uit borden dat de weg in Raeren voor alle 'fahrzeugen' is afgesloten. Omdat ik geen fahrzeug ben waag ik het erop. In Raeren blijkt de doorsteek zonder problemen mogelijk te zijn. De riolering wordt daar vervangen, ook het plaatselijk autoverkeer kan passeren. Op de laatste controle in Welkenraedt pak ik nog een kop koffie om het laatste stuk te kunnen overbruggen. De klim naar Henri-Chapelle is de laatste van de dag. Op het gemak leg
ik de laatste 40km naar Maastricht af. Afstempelen, kaart ondertekenen, een menu bij McDonalds en dan naar huis! In de trein
zet ik telkens mijn wekker zodat ik de overstappen in Eindhoven en Dordrecht niet mis. Thuis nog een prak en in bad.....ik schrik wakker als mij dochter thuis komt. Dan maar verder slapen in bed.

Statistieken:
Vertrek 08:00 (26-05)
Aankomst 18:25 (17-05)
Tijd op de fiets: 25h12m
Tijd van de fiets: 9h13m
Totaaltijd: 34h25m
Afstand: 625,02km
Gem.snelheid 24,79
Max. snelheid: 71,27km/h
Geraadpleegde kaart: ADAC Freizeitkarte nr 18 (1:100000)

Gert Lunenborg