Euraudax Randonneé Nederland

Tropische omstandigheden en 53x17.

Bij een temperatuur van meer dan 30 graden spreken meteorologen van een tropische dag. Tijdens de 600 km van Ossendrecht, op 31 mei en 1 juni 2003, kregen de deelnemers er twee voorgeschoteld. Niet iedereen werd daar gelukkig van!

Nadat ik vanuit de auto, op weg naar Ossendrecht, heb kunnen genieten van een fraaie gedeeltelijke zonsverduistering, begin ik om 8.00 uur met de 32 overige deelnemers aan de laatste hindernis voor Parijs-Brest-Parijs 2003. Al snel ontstaan twee groepen: ‘de snelle mannen’ en ‘de rest’. Ik vind mijn plek bij ‘de rest’, die met gemiddeld 28 km/uur ontspannen naar de eerste controle in Hooge Mierde rijdt.
De volgende etappe naar Obbicht is nog eens 95 km over vlakke wegen en ik vind het dan ook nog steeds onbegrijpelijk dat een mooie groep van ruim 20 personen tijdens de eerste controle al in 5 groepen uiteen valt. Na 10 minuten zijn drie kleine groepjes met korte tussenpozen vertrokken. Joop en Louis, met wie ik tijdens de 400 km prettig heb samen gefietst, hebben koffie bestelt en zijn daarom niet op tijd om aan te sluiten. Ad en Martijn hebben tijd verloren door pech en komen later aan in Hooge Mierde. Ik wacht even en met vijven zetten we even later de achtervolging in. Of eigenlijk zet Joop de achtervolging in. De rest lost hem af en toe af, maar al snel schuift de Colnago met steevast 53x17 weer voorbij. Ik voorspel hem meerdere malen dat hij dat zal moeten bekopen in het vervolg van de tocht. Een brede glimlach is telkens zijn antwoord.
Voor Maaseik hebben we alles ingehaald en is het bewijs geleverd dat een ongeduldig vertrek niet zinvol was.
Na Obbicht doemen de eerste heuvels voor ons op en ontstaan begrijpelijkerwijs weer verschillen. Ik kom met Joop aan op de Vaalserberg waar na ruim 200 km de dikke Belgische frieten en halve liters Coca Cola goed smaken. Langzaam druppelt ‘de rest’ binnen en wordt duidelijk dat de hoge temperaturen voor een slagveld gaan zorgen. Louis heeft de eerste 200 km aangegrepen om z’n nieuwe extra grote rugzak te testen, maar heeft daar duidelijk spijt van. Hij is zeker niet de enige die zijn reserves al heeft aangetast. We horen hier dat ook ‘de snelle mannen’ onder de hitte te lijden hadden vandaag.

Samen met Joop en Ad begin ik om 17.30 uur, na een snelle reparatie van mijn remblokken, aan de eerste Ardennen-etappe. Ondanks de Baraque Michel verloopt die vrij goed. We komen met drieën aan in Vielsalm, waar Dirk en Harry dan al aan de laatste happen spaghetti zitten. Op het terras rust Jan uit van een (te) snelle start en in de goot langs de weg ligt nog iemand te slapen die daardoor onherkenbaar is voor mij. Voorbijgangers wijten het aan alcoholgebruik en dat is niet helemaal onbegrijpelijk rond deze tijd. Als we vertrekken is het donker. De anderhalf uur durende lange stop, die een gevolg is van het zeer lage tempo van de kok die onze soep en spaghetti moest bereiden, heeft Ad en mij wel goed gedaan. Zijn maagklachten en mijn keelklachten zijn grotendeels verdwenen..  »
  »  Op de Baraque de Fraiture nestelt Joop zich wederom op kop. Overdag had hij als ervaren randonneur vertelt dat het belangrijk is om ’s nachts wat gas terug te nemen, maar gedurende de 12 km lange klim komt de snelheid nauwelijks onder de 20 km/uur. Zijn verklaring achteraf: “Het was zo donker dat ik mijn teller niet kon zien!” en de inmiddels bekende glimlach. De prachtige afdaling naar La Roche vergoedt veel van de inspanning.
Na La Roche blijkt dat deze tweede helft van het Ardennen-blok (voor mij onverwacht) een stuk zwaarder is dan het eerste deel. Voor Marche en vooral in de buurt van Somme-Leuze zijn de hellingen steiler en volgen ze elkaar snel op. Natuurlijk speelt ook de nacht een rol. Al voor twaalven krijg ik een eerste slaapaanval, een tweede volgt in de vroege ochtend. De omstandigheden zijn nu echter gunstig. De temperatuur komt niet onder de 10 graden en zware onweersbuien die hier gisterennacht nog vielen, blijven ons nu bespaard. De lange broek blijft in de tas.
Als we rond 1:30 uur op een smalle verlaten binnenweg fietsen horen we alleen een nachtegaal. Het is hier aardedonker. Geen huizen in de buurt, geen overig verkeer, zelfs geen straatlantaarns in dit deel van België! Het gesprek is stilgevallen.
We rijden licht bergop. Ieder is met zichzelf bezig. Vechtend tegen de slaap, wellicht twijfelend aan de zin van het randonneursbestaan of gewoon denkend aan het thuisfront. En dan ineens springt er, totaal onverwacht hier en rond deze tijd, een hond op de weg. Even later gebeurt het onvermijdelijke: ik sla tegen het asfalt. Heel even flitst het door me heen dat alle voorbereidingen en inspanningen voor dit jaar wellicht verloren gaan in dit ene moment. Direct daarna bekijk ik m’n fiets en stap zo snel mogelijk op om te bezien of alles nog werkt. Gelukkig valt de schade erg mee. De lichamelijke schade is nog niet zichtbaar, het is immers donker, maar nadat ik weer enkele honderden meters gefietst heb, vind ik dat ik de resterende 250 km ook moet kunnen volbrengen. Later blijkt dat de schade beperkt is gebleven tot een kleine wond en een bult op de knie en iets wat voelt als een blauwe plek, maar die kleur nog niet heeft. Tijdens de controleposten wordt de knie hierdoor wel steeds stijver, maar enkele kilometers fietsen blijken daartegen een succesvolle remedie.
In de boerderij, waar het zoals altijd goed toeven is en de soep weer heerlijk was, pikken we Jan en Gijs op.

Na de laatste klim vanuit Huy zijn er nog 165 kilometer te doen. De lange rechte wegen en matige fietspaden zorgen ervoor dat dit deel mentaal het zwaarst is. Gelukkig kunnen we met vijven en later met zessen het kopwerk verdelen en is Joop nog steeds bij machte om het tempo op te schroeven tot boven de 30 km/uur en veruit de langste aflossingen te verzorgen. In Waremme worden we nog getrakteerd op een extra bevoorrading door Robert en Cor, omdat het café in Jeuk nog gesloten zal zijn als wij daar aankomen.
Vlak voor Ossendrecht komt Joop langs me rijden. Ik kijk hem aan en zie zijn glimlach, breder dan ooit. Triomfantelijk wijst hij naar zijn Campagnolo fietscomputer. Het staat er echt: 53x17. Volgende keer gewoon met vast verzet Joop?

Erik Sevens, 2 juni 2003