Euraudax Randonneé Nederland

Vrijdagochtend word ik door Leo Förster opgehaald. Om zo’n 01.10 uur staat hij voor de deur. Ik ben de hele avond bezig geweest met het pakken van m’n spullen dus van slapen is niets terecht gekomen. Even de spullen in de auto laden en m’n fiets in de achterbak en dan kan het weekend van Bordeaux-Parijs beginnen. Eerst gaan we naar de broer van Leo, Ed Förster. Ook hij heeft zich ingeschreven voor BP. Bij hem moeten we de fietsen en de bagage overladen in zijn busje, om vervolgens naar Reeuwwijk af te reizen waar we nog een deelnemer ophalen, Roy ?Woes?. Uiteindelijk arriveren we om ongeveer 03.15 uur in Ossendrecht waar de bus al staat te wachten. Daar moeten eerst alle fietsen en bagage in de bus worden gepropt. Sommige fietsen gaan boven in de bus, waar een aantal banken uit zijn gehaald. De rest moet uit elkaar worden gehaald en onder in de bus. De tassen worden overal waar nog een gaatje vrij is tussen gedaan. Om stipt 04.00 uur vertrekken we. In totaal zo’n 31 deelnemers en 2 begeleiders. Eén deelnemer, Martijn, was er niet, later bleek dat hij wat pech had met de trein en uiteindelijk pas tegen half vijf in Ossendrecht was. Balen dus voor hem.

De reis naar Bordeaux was een hele zit. Van slapen kwam weinig terecht. Af en toen even de ogen dicht, maar echt diep slapen, nee. Gelukkig moest de chauffeur regelmatig even stoppen zodat we de benen konden strekken en wat konden drinken of eten. Uiteindelijk kwamen we om 17.45 uur aan bij het hotel. Daar waren al een aantal Nederlandse deelnemers die met eigen vervoer waren gekomen. Even de wielen in m’n fiets en een remblokje beter afstellen en m’n fiets was gereed voor de 622km lange tocht.

Vervolgens kregen we onze kamersleutel en konden we onze bagage naar de kamer brengen en de spullen voor de tocht bij elkaar leggen, zodat we de volgende ochtend zo snel mogelijk klaar waren. Toen was er nog even tijd om wat bij te komen van de reis. Nog even een colaatje gedronken van maar liefst 3 euro!

Het diner bestond uit drie gangen. Allereerst een heel bord vol met konijnenvoer(sla) met daartussenin wat vlees en een stukje toast. Het vlees was erg lekker. Het hoofdgerecht bestond uit pasta met een heel klein beetje saus en een stuk erg rood vlees. De pasta was bovendien nog eens erg waterig en veel was het niet. Gelukkig kwam er later nog wel meer. Tot slot kregen we nog een stuk taart met een sausje, wat erg lekker was. Dit alles met veel wijn en water. Zelf heb ik me beperkt tot het water, om zo de benen te sparen.

Aan het eind van de maaltijd was het tijd om de shirts, de papieren en wat energyrepen en drinken in ontvangst te nemen. Dit was perfect regelt, want we kregen gelijk onze stempelkaart, zodat we de volgende dag niet zo lang in de rij hoefden te staan. Uiteindelijk gingen we om ongeveer 22.30 uur richting bed. Even de tanden gepoetst en gelijk het licht uit.

Om 03.45 uur ging mijn wekker af. Ik was liever in bed blijven liggen en vroeg me af waar ik aan begonnen was. Toch uit de veren gegaan en snel m’n fietskleren aan gedaan. Trouwens alleen een zweetshirtje en een koersshirt(en een broek natuurlijk), want het was al behoorlijk warm. Eten in m’n achterzakken gedaan en een tas klaargemaakt met spullen die ik halverwege bij de bus nodig had. De bus bij de derde controle, na zo’n 308 kilometers was ideaal. Zo hoefde je niet voor de hele rit je eten en kleding voor de nacht mee te sjouwen.

Het ontbijtbuffet stond om 04.30 uur voor ons klaar. Er was gelukkig meer dan genoeg en ik heb me dan ook behoorlijk volgestouwd om met een volle maag aan de start te verschijnen. Toen nog even de twee kaderplaatjes aan m’n fiets vastgemaakt en we vertrokken met de groep richting startplaats.

Gelukkig zaten we niet zo ver van de startplaats en waren we er dus snel. Er stond al een behoorlijke rij met andere fietsers om de eerste stempel te krijgen. Lang hoefden we echter niet te wachten en al snel stonden we in de groep met anderen te wachten op het startschot. Uiteindelijk vertrokken we iets na zessen.

Ik zat ongeveer halverwege de groep en wenste de andere Nederlanders succes en ging verder mijn eigen weg. De eerste paar kilometers door Bordeaux gingen erg rustig. Ik ben toen wat naar voren gaan rijden, zodat ik me later wat kon laten afzakken als het tempo omhoog zou gaan. Al snel kwam het tempo een stuk hoger te liggen. Met snelheden van dik veertig kilometer per uur raasde het peloton de Franse wegen over. Het leek wel alsof we aan het koersen waren. Een tijdje heb ik met deze gekkigheid meegedaan maar al vlug heb ik me laten afzakken en ben gewoon m’n eigen tempo gaan rijden. Ik moest immers nog zo’n 600 kilometer. Omdat het peloton door de hoge snelheid al behoorlijk uit elkaar geslagen was kwam ik na zo’n anderhalf uur al alleen te zitten. Ver voor me zag ik een klein groepje rijden en ver achter me ook. Zo ben ik wel drie kwartier bezig geweest. Ik haalde niemand in en niemand haalde mij in. Ik besloot even af te stappen en te wachten tot er een groep aan kwam. Al snel zag ik dan ook een klein groepje aankomen en ik stapte weer op de fiets. Ik dacht dat ze me wel zouden inhalen, zodat ik mooi achteraan kon sluiten. Toen ze me echter bijgehaald hadden gingen ze achter me hangen. Hier had ik dus ook weinig aan. Na ruim een half uur vond ik het wel genoeg geweest en hield de benen stil. Er nam iemand over. Zo heb ik een tijdje met drie mensen op kop gereden van een steeds groter wordende groep. We haalde heel wat eenlingen en kleine groepjes in en toen ik na een tijdje achterom keek zag ik dat er zo’n vijftig man in m’n wiel zaten. Met een gemiddelde snelheid van 32 km/uur kwam ik om 10.30 uur aan bij de eerste controle. Bij de controle heb ik 2 flessen water en een blikje Ice-tea gekocht. Na de bidonnen te hebben gevuld en de rest van het water en Ice-tea opgedronken te hebben gelijk weer doorgegaan. Ik voelde me nog goed en met rusten verlies je erg veel tijd.

Eenmaal weer onderweg moest ik al snel even wat vocht kwijt raken. Dus afgestapt en me gelijk ook tegen de steeds feller wordende zon ingesmeerd. De tweede etappe van bijna 100km verliep vrij voorspoedig. Wel een keertje fout gereden, maar dit had ik gelukkig al snel door doordat er bij een kruispunt geen pijlen stonden. Terug gereden en de route weer opgepakt. De hitte begon wel steeds serieuzere vormen aan te nemen. Ik had al snel m’n twee 900ml bidonnen leeg gedronken terwijl ik nog erg zuinig was geweest. Uiteindelijk was ik om een uur of twee bij de tweede controle. In een cafeetje de bidonnen bijgevuld en een colaatje gedronken op het terras, uiteraard in de schaduw.

Na een kwartiertje weer opgestapt om niet te veel tijd te verliezen. De derde etappe was 80km en zou dus niet veel problemen hoeven op te leveren. Halverwege in een supermarkt nog even de bidonnen bijgevuld en een fles Aquarius gekocht. De Aquarius gelijk opgedronken en de lege fles gevuld met water en deze in m’n achterzakje gedaan zodat ik een halve liter extra water bij me had. Om 17.30 uur, toen ik bij de derde controle aankwam, zag ik Robert Leduc al met een vlaggetje zwaaien, hij zorgde dat de fietsers niet voorbij de controle reden. Ook Jan, de andere begeleider van ERN was er. Ik hoorde dat er nog maar 7 man bij deze controle gearriveerd waren. Ik lag dus mooi op schema. Bij de verzorgingspost van de organisatie wat soep en cola gedronken. Daarna in de heerlijk koele bus wat voorraden bijgevuld en m’n helmlamp gemonteerd. Verder als extra kleding voor de nacht alleen een bodywarmer meegenomen en een reflecterend hesje. In totaal zo’n drie kwartier bij deze controle geweest.     »    »  De vierde etappe was maar 61km. Ik begon echter langzamerhand de benen wel al wat te voelen en heb het dus rustig aan gedaan. Op een gegeven moment werd ik dan ook door een groepje ingehaald waar ook een Nederlander in zat, Gerrit Schotman. Hij was de eerste Nederlandse fietser die ik sinds het vertrek ben tegengekomen. Hij fietste al een tijdje samen met een Duitser en wat Fransen. Ik ben zo’n anderhalf uur met ze meegefietst waarna Gerrit en de Duitser besloten om in een plaatsje vlak voor de volgende controle wat te gaan eten. Ik ben doorgereden en kwam bij controle 4 nog drie Nederlanders tegen, Peter Blauw, Roy ?Woes? en ene Lars. Zij hadden de hele tijd met z’n drieën gereden en waren net van plan om na een maaltijd weer verder te gaan. Zelf heb ik alleen maar een stempel gehaald en de bidonnen gevuld en ben snel achter ze aan gereden.

Na een aantal kilometers kwam ik ze al tegen, ze stonden stil langs de weg. Er was een lampje van een fiets gevallen en die was niet meer helemaal heel. Toch maar doorgereden, ze zullen me wel weer inhalen dacht ik. Na een tijdje haalden ze me dan ook bij, samen met nog een paar andere gasten. Even met ze gereden, maar al snel was er iets aan de hand achter in de groep. Ik reed zelf rustig verder. Een aantal kilometers later kreeg ik echter het idee dat ik misschien wel niet meer de goede weg aan het volgen was. Toch nog maar even doorgereden. Op een gegeven moment kwam er echter een Franse auto naast me rijden en de bestuurster vertelde dat ik fout zat. Terug dus. De vrouw met de auto ging snel weer terug naar haar man. Toen ik echter aan het terugrijden was kwam de auto weer en ook een groepje fietsers, ik zat toch goed zei de vrouw. Weer omgedraaid en snel achter de groep aan. Na wat extra kilometers en wat verloren tijd kwam ik toch weer met de drie Nederlanders en een aantal Fransen in een groep te zitten.

Inmiddels begon het ook al aardig donker te worden. M’n achterlampje aan gedaan. Gelukkig reden we in een groep met zowel voor de groep een langzaamrijdende auto en achter de groep ook één die het grote licht aan had. Licht genoeg dus. Bovendien was het nog eens volle maan. Met een vaartje van tegen de dertig vorderde deze etappe van ruim 60km dus vrij vlot. Door het omrijden en wat extra kilometers kwamen we echter pas na zo’n 80km om ongeveer 23.25 uur aan bij de vijfde controle. Omdat ons (de Nederlanders) het rijden in zo’n groep met twee auto’s wel beviel hadden we met een aantal Fransen afgesproken om de volgende etappe van bijna 120km samen te gaan rijden. Ze wilden echter wel een uur rusten. Toch maar gewacht. Alleen in de nacht rijden is ook niet alles.

Na ruim een uur gewacht te hebben vertrokken we dan maar. De auto’s waren echter nergens meer te bekennen. Uiteindelijk toch nog in een groep terecht gekomen waar grotendeels wel een auto achter reed. Ik begon inmiddels wel al behoorlijk slaperig te worden. Een blikje ‘Golden Power’ (met veel cafeïne) gedronken, dat hielp wel iets. Toch heb ik me grotendeels maar schuil gehouden achter in de groep. Lars was echter in ‘gevecht’ met een Fransman die nogal irritant bezig was. Als ie overnam ging ie er als een gek vandoor en moest Lars het gaatje weer dicht rijden. Soms nam die weer helemaal niet over. Dit resulteerde er echter wel in dat je achter in de groep behoorlijk aan het jojoën was en dat kan nog behoorlijk vermoeiend zijn. Gelukkig ben ik de nacht nog behoorlijk door gekomen. Uiteindelijk kwamen we iets na vijven aan bij de voorlaatste controle. Daar hebben we met z’n vieren even wat gedronken maar zijn toch snel weer begonnen met de laatste etappe van ruim 80km, die uiteindelijk nog een behoorlijk stuk langer was.

We hebben de rest van de route met z’n vieren gereden. Het eerste gedeelte kop over kop. Roy kon na een tijdje echter niet meer overnemen en niet veel later kreeg ik het ook steeds moeilijker. Het laatste stuk hebben Peter en Lars dan ook het meeste werk verricht.

Aan het eind begonnen we met het aftellen van de kilometers. Volgens onze kilometertellers waren we op een gegeven moment nog maar zo’n zes kilometer van de finish verwijderd, een bord van de organisatie wees echter uit dat het nog twintig kilometer was. Een behoorlijke domper voor ons allemaal. Het tempo zakte gelijk. Toch nog de moed opgebracht om door te rijden. Het laatste stukje zijn Peter en Lars op een klimmetje van Roy en mij weg gereden. Het laatste half uur dus samen met Roy naar de Finish gereden. Om 08.46 uur kwamen we over de finish. De laatste stempel gekregen en een soort van diploma met je gegevens erop. Natuurlijk ook nog een herinnering in de vorm van een beeldje.

Uiteindelijk heb ik 650 kilometer in 26 uur en 3 kwartier gereden. M’n gemiddelde rijsnelheid was 28,2 km/uur. Het totale gemiddelde(met rusten) komt op 24,5 km/uur. Hier ben ik voor de eerste keer toch best tevreden mee. De volgende keer ga ik voor binnen de 24 uur.

In de sporthal zaten de zes snellere Nederlanders. Lars en Peter waren 6 minuten eerder. De andere vier waren er al in 24 uur en een kwartier. Ze vertelden ons dat de bus er nog niet was. Allemaal hadden we behoorlijk veel zin in een lekkere douche, maar zonder handdoek en schone kleren kan je weinig beginnen. Een hele tijd later kwam de bus, samen met vier afgestapte deelnemers. Helaas konden ze niet meer verder. Gerard Rasing had te veel last van de hitte en de andere waren ook niet meer in staat om verder te rijden.

Na de douche voelde ik me al een stuk beter en frisser. Langzamerhand kwamen ook de andere deelnemers binnen druppelen. In kleine groepjes of alleen. Leo Förster kwam uiteindelijk iets na vieren binnen. Het vele klimmen was hem wel zwaar gevallen maar hij was blij dat ie het had gehaald.

Na veel wachten en het inpakken van de bus gaan we om zeven uur naar de prijsuitreiking. De ERN verwacht in de prijzen te vallen met het meeste aantal deelnemers. Na een aantal andere categorieën is het tijd voor de categorie meeste deelnemers en hier valt de ERN dus ook in de prijzen met de groep van rond de 35 deelnemers. Een wel hele grote beker is de beloning. Bij de categorie jongste deelnemer hoor ik mijn naam vallen. Ik ben de jongste deelnemer! We hadden er al rekening mee gehouden, maar zeker was het niet. Een heel mooi beeldje gekregen van een fietser en een beker van de stad Rambouillet(een voorplaatsje van Parijs, waar de finish was) en als klapper op de vuurpijl ook nog een fles rode wijn van 1,5 liter. Dat was toch wel erg leuk. Tot slot was er nog een kleine borrel.

Rond achten vertrekken we dan richting Ossendrecht. Er zijn trouwens nog twee gekken(Cor en Gerard) die het plan hebben opgevat om naar huis te gaan fietsen. Binnen drie dagen willen ze het doen. Nou ik vind het knap! Zelf val ik al snel in slaap in de bus. Halverwege nog ergens de benen gestrekt en wat gegeten in een wegrestaurant. Om een uurtje of drie(ik weet het niet zeker hoor!) zijn we in Ossendrecht. De spullen overgeladen in het busje van Ed en richting Den Haag gereden. Roy in Reeuwwijk afgezet en in Pijnacker de fietsen overgeladen in de auto van Leo. Om ongeveer vijf uur waren we in Voorburg(daar woon ik). Spullen naar binnen gebracht en nog even nagepraat met Leo en m’n ouders. Rond zes uur lig ik in bed. Elf uur later word ik weer wakker en ben blij dat ik Bordeaux-Parijs tot zo’n goed einde heb gebracht.
Maarten Klijnstra, jongste deelnemer Bordeaux-Parijs 2002