Euraudax Randonneé Nederland

Afgelopen donderdag was het dan zover, de eerste echte rit van het seizoen. Na verschillende ritjes om warm te rijden (200-300km) zou ik mijn eerste 1000km van het seizoen gaan doen. Met een start om 21uur in Noord-Beieren kan ik me de luxe permitteren pas op de dag zelf te vertrekken. Dus om 11uur stap ik op de fiets om naar het station van Aken te gaan. Zonder problemen kom ik daar aan, en spring op de trein naar Keulen. Maar in Keulen zijn al de eerste problemen. De Intercity naar Wuerzburg neemt fietsen mee. Maar er is geen plek meer voor extra fietsen. Volledig volgereserveerd. Dan maar een volgende trein gepakt. Met een omweg via Stuttgart kom ik uiteindelijk om 20uur30 aan in Treuchtlingen.
De start is in Osterdorf (bei Pappenheim), nog 6km fietsen. Vol gas dus, en met veel zweten kom ik 10 minuten voor de start aan bij de startplek. Er staat al wat publiek en de anderen zijn ook al buiten. Alhoewel ik het rustig aan mag doen zorg ik toch dat ik binnen 10 minuten klaar ben met voorbereiden. Geen goed begin van een tocht, maar soms lukt het gewoon niet.

Uiteindelijk gaan we met z'n zevenen van start. Er rijdt een koppeltje op een tandem, 2 nieuwelingen op de gewone fiets, de organisator Karl, en Martin, bij wie ik een van m'n 300km brevetten heb gereden. Al snel ontstaat er een breuk in de groep. Met de tandem en een van de nieuwelingen rij ik bergop weg. Sinds een week heb ik weer vorm, dus dat komt goed uit. Maar in de afdalingen komen er problemen. Sowieso is een tandem niet bij te houden, en de ander is een goede lokale rijder, die kent ieder rempunt. Dus na zo'n 30km rij ik al alleen. Ook geen punt, op de controle kan ik op de anderen wachten. Maar al voor die controle rij ik verkeerd. De routebeschrijving is anders dan ik gewend ben, en in het donker heb je snel iets over het hoofd gezien. Terwijl ik langzaam mijn weg terug naar het parcours zoek weet ik al dat de anderen me voorbij zijn. Uiteindelijk zal ik een uur na hen op de eerste controle aankomen. Dan maar voorlopig alleen rijden, er kan nog veel gebeuren, en alleen rijden heb ik nooit een probleem gevonden.

De nacht gaat verder probleemloos. Ik heb net op woensdag nog wat aan mijn verlichting verbeterd. Marten Gerritsen had een tip over een nog iets beter functionerende lamp. Dat gaat inderdaad nog beter. Als ik maar hard genoeg rij (+20km/u) kan ik met twee koplampen heel veel zien. Halverwege de nacht is er een benzinepomp die nog geopend is. Een flesje cola daar doet wonderen. Ik besluit een kleine variatie op de route toe te passen, heb geen zin om een drukke weg in de ochtendspits te rijden. Dus rij ik door Landsberg een echte Vlaamse helling op. Boven is het inderdaad lekker rustig rijden. Tegen de ochtend kom ik bij de volgende controle (km 181) aan, maar deze is gesloten. Dan maar een stempel halen in het hotelletje aan de overkant. Ik besluit snel door te rijden tot een volgende plek waar ik eten kan kopen.

Het zuidelijk gedeelte van de route is erg mooi. De Alpen vormen een mooie achtergrond voor hoge Ardennen achtige heuvels. Een meertje hier en daar completeert het beeld. De Starnberger See is een van de hoogtepunten van de volgende etappe. Daarvoor ga ik zo ver, om echt mooie landschappen te zien. Noord-Frankrijk kan ook mooi zijn, maar dat heb ik zo langzamerhand wel gezien. Wel rij ik continu tegen een stevige oostenwind. In Bad Toelz (km 234) neem ik het er even van. Ik sla het een en ander aan eten in in het stadje voordat ik bij de politie een volgende stempel haal. Daar hoor ik dat de anderen nog altijd maar 1 uur op me voor liggen. Dat ziet er goed uit.

Aan de Chiemsee is alweer controle. Inmiddels zit er dik 300km op, en het is een warme middag geworden Tot mijn verrassing zie ik plotseling Martin en Karl als ik naar de controle rij. Zij hebben net een uitgebreide pauze bij de plaatselijke supermarkt gehouden. Ik doe het hen gedeeltelijk na, alleen voor het opeten van al dat lekkers zoek ik een mooi plekje aan de Chiemsee. De sportdrank wordt inmiddels vervangen door Gerolsteiner mineraalwater, ook aardig zout. Langs de Chiemsee rij ik verder op het onverharde fietspad. Dat zijn wel meer kilometers, maar nu ik er toch ben wil ik ook wat kunnen zien. Aan de noordpunt van het meer verlaat ik de oever en rij binnendoor verder. Inmiddels is het windstil geworden, maar nog altijd heet. De volgende controle is nog ver weg, maar halverwege is er een ravitailleringspots aangegeven (tankstation en vette hap).

De route na dit punt is behoorlijk gecompliceerd. Allemaal kleine weggetjes in het donker. Uiteindelijk kom ik bij het wegrestaurant in Woerth (km 426) aan waar de rest inmiddels al lang weg is. Ik heb veel tijd verspeeld met het zoeken van de weg. Het volgende stuk van de route is weer gecompliceerd. Ik besluit de route de route te laten en via een grote weg verder te rijden. Als ik naar de B 15 rij merk ik dat de wind gedraaid is, hij staat nu pal west en is behoorlijk sterk. Dat moeten we niet hebben. Bij het opdraaien van de B15 begint het te regenen, en niet zo rustig ook. Pas in Ergoldsbach vind ik een plek om te schuilen en te ravitailleren. De halve jeugd is verzameld onder het afdak van de benzinepomp. Zij zijn aan het bier, maar ik hou het toch liever bij cola en sapjes. Toch hangt er een leuke sfeer. Die afleiding had ik net even nodig. Ik rij verder naar Regensburg. Die stad ligt wel niet op de officiële route, maar dit lijkt me makkelijker rijden. De slaap begint ook behoorlijk op te komen, maar een blikje Red-Bull achtig spul maakt daar korte metten mee. Mijn licht doet het nog altijd goed. Het is mooi om te zien hoe de auto's reageren als ik met m'n tweede lamp begin te knipperen. Soms dimmen ze al voorbij de bocht, denken dat dat geen fietser is die aankomt.

In de vroege ochtend kom ik aan in Regensburg. De zuidzijde van de stad blijkt bijna onberijdbaar voor fietsers. Zonder vooraankondiging kom ik op een soort stadsautoweg terecht. Als ik terugfiets zie ik aan de verkeerde kant een fietspad dat over een brug gaat. met wat vragen aan wat verlate feestgangers kom ik uiteindelijk bij de Donau uit. Dan is het weer makkelijk. Via wat mooie fietspaden vlak langs het water verlaat ik de stad en ga ik op weg naar het volgende stempelpunt. Maar eerst volgt nog een nijdige helling, voordat ik in het mooie dal naar het plaatsje Laaber terechtkom.  » 

  » Ook het plaatsje zelf is de moeite waard. De plaatselijke supermarkt gaat net open als ik aan kom. De volgende etappe begint met een groot gevecht tegen de slaap. Maar ook daar kom ik weer overheen. De laatste 40km tot het startpunt zijn weer behoorlijk pittig. Eerst vanuit het Altmuehltal omhoog, en dan boven golvend terrein met behoorlijke wind. Als ik rond een uur of 1 aankom in Osterdorf staan er diverse fietsen buiten.

Martin ligt te slapen, maar van Karl hoor ik hoe het de anderen vergaan is. De tandem heeft na 425km al opgegeven. Een van de andere nieuwelingen stopt in Osterdorf, en maar eentje (Michael) wil doorgaan, net als de routiniers Karl en Martin. Als ik ga slapen zijn de anderen net weg. Zo'n 2 uur later wordt ik vanzelf wakker. Tot mijn verrassing zie ik Michael zitten, hij was vlak na het vertrek overvallen door een forse regenbui, net wat teveel voor hem om door te rijden. Om een uur of 6 begin ik eens mijn fiets klaar te maken. Eerst rij ik naar Treuchtlingen om mijn trein te reserveren, maar het station is al dicht. Vanuit Treuchtlingen is het eindelijk heel makkelijk. Een goed lopende doorgaande weg met een forse wind in de rug. Eindelijk kan ik eens fatsoenlijk doorrijden.Na een tijdje ga ik het wat rustiger aandoen, het begint ook al weer te schemeren. Onderweg stop ik nog een keer om te ravitailleren. Dat is maar goed ook, want het tankstation in Hessdorf (controle km 723) is dicht als ik aankom. Dan maar terug het dorp in en een briefkaartje naar de organisator sturen.

Even verderop is er nog iets open, net als aan het eind van de nacht. De drie nachten vrijwel zonder slaap beginnen te tellen. Ik merk dat ik steeds meer navigatiefouten ga maken, en ook stuur ik niet meer helemaal in een rechte lijn. Dus kies ik weer voor een andere route. Vanuit Hirscheid dwars door naar Ebermannstadt, en dan het Wiesenttal omhoog. Ik haal het net tot in het Wiesenttal voordat ik echt als een zombie begin te rijden. Na een tijdje zoek ik dan ook een comfortabele bushalte op. Even de fiets afsluiten en de reddingsdeken uit de tas. Het bankje is heel comfortabel en ik slaap ook in direct nadat mijn hoofd mijn helm raakt. Na een tijdje wordt ik ruw gewekt. De plaatselijke koster roept de dorpsbewoners op om naar de kerk te gaan. Net als ik mijn spullen weer heb ingepakt houdt hij op. Dus maar weer onder zeil. Een half uurtje later sta ik echt op. Inmiddels ben ik aardig opgeknapt en kan ik weer wat rijden. Wat kilometers verder moet ik weer eens schuilen voor een hevige regenbui. Bij Behringsmuehle ontbijt ik in een hotel/café. Wat prijzig, maar dit soort ritten zijn sowieso niet goedkoop. Je eet je een slag in de rondte. Na de Behringsmuehle wordt het dal smaller en mooier. Het is echt genieten. Later hoor ik dat dit dal op een mooie zondagmiddag overvol is met motorrijders, maar nu is het hartstikke rustig. Na de controle in Auerbach (km 844) is het weer rechtdoor rijden over een grote weg. De afstand naar de volgende controle is maar kort (42km).

Onderweg kom ik langs een groot militair oefenterrein. Enkele Amerikaanse militairen joggen langs de weg. Een vriendelijk goede morgen is mijn deel. In Amberg (km 886) is het inmiddels midden op de dag. Bij de controlepost hoor ik dat Martin en Karl samen zijn aangekomen, zo'n 3 uur eerder. Ik krijg nog complimenten dat ik er goed uit zie voor iemand die al zoveel kilometers op de teller heeft. Martin en Karl zagen er volgens de pompbediende ook nog goed uit. Ik probeer hier nog een keer een trein te reserveren,maar ook hier is het station dicht. Dan maar het centrum in om wat warms te eten. Vanuit het restaurantje even naar Maastricht gebeld om te melden dat alles OK is. Als ik de stad verlaat kom ik langs een show van trailrijders. Het blijkt dat de fietser makkelijk over obstakels komt dan de motorrijder! Maar ik treuzel niet te lang en klim Amsberg uit. Inmiddels is het weer heel onbestendig geworden. Op het ene moment rij ik in de zon, het volgende moment wordt ik weer ingehaald door een regenwolk. Net als ik het Lauterbachtal inrijd wordt ik overvallen door zo'n hoosbui. Eerst schuil ik onder de luifel van een supermarkt, dan besluit ik toch maar door te rijden. Binnen 5 minuten is mijn broek doornat en begint het toch knap koud te worde. Ik zie een bordje met 'Gasthaus Bergwache'. Dat moet ik hebben. Het blijkt een oud cafeetje gerund door twee bejaarden te zijn. Tegen de tijd dat mijn thee arriveert is het alweer opgeklaard. Het Lauterbachtal blijkt heel mooi te zijn, echt genieten. En de klim loopt ook nog eens soepel. In Velburg is het weer ravitailleren. Dat is een blijvend thema tijdens randonneurstochten, je kunt niet genoeg eten. Als ik aan de koekjes zit komt er een auto aanrijden met twee meisjes erin. Een stapt uit, en komt even later terug met een half dozijn blikjes 'Flying Horse'. Een blikje is voor mij genoeg om een halve nacht door te komen, maar een half dozijn komt toch wel aardig in de richting van bepaalde grenzen.... Maar ja, discogangers worden nooit op doping gecontroleerd.

Vanuit Velberg is het nog even klimmen voordat ik het eind van het Altmuehltal bereik. Vanaf hier is het behoorlijk genieten. Tientallen kilometers lang komt de teller amper onder de 30km/u. Geleidelijk zak ik van 600 naar 200 meter. Maar na de laatste controle in Kinding is het plezier over. Ik moet weer omhoog naar de hoogvlakte. Ik moet nog net mijn lampen aandoen voordat ik aankom in Osterdorf. Karl en Martin zijn er al, Martin ligt weer te snurken, maar Karl hoort me binnenkomen. We praten nog wat na voordat ik mijn tas moet pakken en me ga douchen en omkleden. Dan stort ik me weer richting Altmuehltal om in Treuchtlingen de nachttrein naar Keulen te pakken. Gelukkig zit ik niet alleen in de coupe, want in Keulen moeten de medereizigers me wakker maken, ik heb in de trein al 2x zoveel geslapen als tijdens de tocht zelf!

Ivo Miesen Euraudax Randonneé Nederland