Euraudax Randonneé Nederland

Wilma (36 en fysiotherapeute van beroep) heeft samen met haar broer Rigo (43, programmeur) de voorbereidende tochten gefietst. Ze is op 23 augustus om 22.15 uur in de tweede groep (van elk 600) starters begonnen aan deze voor haar tocht der tochten. Al bij het afhalen van het startbewijs bleek dat er naast Wilma slechts éé andere vrouw eveneens voor Nederland aan deze tocht zou beginnen. Naar verluid was pas een Nederlandse hen voor gegaan en zij had in 1991 deze tocht met succes voltooid.

De voorbereidende ritten hebben Wilma en Rigo zowel in Nederland als in België gereden. In deze “ kwalificatie” – ritten hebben ze kennis gemaakt met een aantal zeer sympathieke Belgen die fietsen voor “Artsen zonder grenzen”. Dit contact klikte zo goed dat besloten werd om met een aantal van hen samen te starten.

De eerste nacht van maandag op dinsdag werd er ( natuurlijk) doorgefietst, en na 27 uur onderweg te zijn geweest hadden ze al 520 kilometer op de teller. De afstand tot Brest was toen “nog maar” 80 kilometer. De tweede nacht hebben Wilma en haar beschermheer Rigo een paar uur geslapen in onze camper. Deze camper voelde zich overigens prima thuis in het Franse landschap: het is een hemelsblauwe Citroen HY uit het jaar 1979! Op de tweede dag werd 345 kilometer afgelegd. In Tinteniac werd voor de tweede keer het kampement ingericht. Donderdagmorgen om 03.00 uur naar bed en 0m 07.00 uur alweer op de fiets voor de laatste 365 kilometer.   »     »  De weersomstandigheden waren ideaal. Materiaalpech heeft zich niet voorgedaan in de vorm van lekke banden. Rigo kreeg echter (tijdelijk) te kampen met problemen aan zijn voorderailleur waardoor hij alleen nog maar op het kleine blad kon rijden. De andere “ meerijders” vonden dit minder erg dan Rigo zelf; nu was hij eindelijk bij te houden zonder de tong tussen het voorwiel.

Het was een waar feest om in Bretagne te fietsen: veel support onderweg en ook het aanbieden van allerlei versnaperingen door kinderen werd als zeer gastvrij ervaren.

Vele krentenbollen, pannenkoeken, macaronigerechten, rijstepap, enzovoort. Verder finishten Wilma en Rigo in de nacht van donderdag op vrijdag om 02.50 uur in Guyancourt bij Parijs. Ze waren dus nog geen 77 uur onderweg geweest! Later bleek dat de andere deelneemster uit Nederland helaas de tijdslimieten bij de controlepunten niet had kunnen halen, en daarom op had moeten geven.

Terug op de thuisbasis op de camping is Wilma in een onbewaakt ogenblik (van ongeveer twee tellen) met fietskleren aan in bed gekropen. Geen enkele reden kon haar bewegen om nog te gaan douchen: het lag al zo heerlijk!

“Moe, maar voldaan” klinkt zo gewoon, maar heeft zoveel meer inhoud als Parijs – Brest – Parijs erop zit!

Wilma heeft flink afgezien op het wasbord dat Bretagne heet, maar stiekem kijkt ze al vooruit naar het jaar dat ze 40 zal worden: deze Parijs – Brest – Parijs evenaren is een nog grotere prestatie!
Wilma Vissers, E.R.N.