De belevenissen van Gert Lunenborg tijdens de 400 km Maastricht
De 400km van Maastricht zal ik niet snel vergeten. In het begin liep het totaal niet hoe ik wilde. Snelheid kwam er niet goed in (ik mis mijn kransje '20'. Wie heeft nog een los kransje (Shimano compatible, 9 speed)? Ik had moeite om Henk en Frank bij te houden. Zeker na de stop in Kamp Linthorst (na ons vergrepen te hebben aan een BurgerKing menu) ging het lampje langzaam uit (ik leg overigens niet direct een verband...) en besloot geen moetje te doen om Henk en Frank te volgen. Verrassend was nog wel dat ik hen onderweg (bij de 24-uurs Aral) nog een keer passeerde. Misschien dat gevoel toch bedriegend kan zijn en misschien een les dat je maar gewoon tevreden moet zijn met wat je op een bepaald moment op kan brengen. Resultaten uit het verleden (in 2007 17:50 op deze 400km) vormen geen garantie voor het heden.
In Niederdrees werden we prima verzorgd. ik zag er blijkbaar uit alsof ik wel wat slaap kon gebruiken en daar heb ik dan maar aan toegegeven nadat Achim mij voor de tweede keer vroeg of 'ik mij niet wilde neerleggen'. Ik heb mezelf heerlijk kunnen neerleggen en werd om 09:00 (na een ruim uur) weer gewekt. Na nog wat eten en een zeer grote mok koffie ging ik na in totaal 2,5 uur weer op pad. Niet nadat ik nog net de klagende Jan van Osch ;-) en zijn achtervolgers (waaronder Jos, Herman, Jo e.a.) heb kunnen begroeten. Met enige jaloersheid werd mijn schoonheidsslaapje door Herman becommentarieerd. En wonder: wellicht mede dankzij de door Herman in de trein voorgedane rek- en strekoefeningen ging het een stuk beter. Sterker: het stuk vanaf Niederdrees (wat het zwaarste stuk zou moeten zijn) was qua fietsgevoel het lichtste. Eindelijk had ik weer het gevoel dat ik het honderden kilometers vol kon houden. De volgende controle, Welkenraedt doemde op. Automatisch ging op zoek naar de controlepost uit eerdere jaren. Die bleek er niet meer te zijn zag ik al snel, terwijl ik de bocht in de zuidoosthoek van de Place des Combattants aansneed. Ik zag dat niet snel genoeg want plots zat ik frontaal op een auto. Het verbrijzelende geluid van een koplamp ging door merg en been. Het ging zo snel dat ik niet eens tijd had om te schrikken. De bestuurder stapte uit zijn Peugeot 207 en ik bevrijdde mijn pedaal uit het gat waar ooit een koplamp had gezeten. De bestuurder stelde voor de politie te bellen, wat mij een goed idee leek, want de schade was aanzienlijk: een totaal verbrijzelde koplamp, flinke schade aan de motorkap en een verbogen spatbordscherm. Gelukkig sprak hij ook Nederlands, want mijn Frans is bijzonder slecht.Terwijl wij wachtten konden we schuilen voor een enorme hoosbui en kon ik de schade opnemen. De schade bleek te bestaan uit een trapbuis die door de impact verdraaid was. Verder was mijn onderste koplamp gesneuveld (reservelamp aangedreven door dynamo). Na de buis weer rechtgezet te hebben bleek alles nog als een zonnetje te draaien. Wonder dus: geen noemenswaardige schade en ook al helemaal geen fysieke schade. Veilig, zo'n 'stormram' vóór je. Die heeft mij ook al een keer geholpen bij een aanvaring met een grote groep 'gewone' wielrenners. De belgische politie, die zeer vriendelijk was en óók bereid was het beetje Nederlands wat ze kenden te laten horen, stelde ons voor om een Europees schadeformulier in te vullen op het nabijgelegen buro. Zo gezegd, zo gedaan. Ik besloot niet meer op zoek te gaan naar een stempel. Ik had immers al een mooi bewijs van passage!? Na in totaal ca. 1,5 uur kon ik de laatste etappe aanvangen. Toen bleek nog een schadepost: het magneetje van mijn cadenssensor mistte. Waarschijnlijk ligt dat ergens in de ingewanden van de auto. Ik besloot die niet meer te gaan zoeken. Zonder verdere incidenten was ik net voor 18:00 in Maastricht. Na een voorspoedige treinreis naar Dordrecht en een fietstochtje Dordrecht-Hardinxveld (geen treinen bij ons vanwege nieuwbouw-werkzaamheden aan het spoor) kon ik net na 21:00 aan de ovenschotel met bloemkool. Na een bad en een lekkere been-massage kon ik lekker onder de wol.........Uiteindelijk tevreden over het gevoel en in het besef dat het in Welkenraedt ook veel slechter had kunnen aflopen.
In Niederdrees werden we prima verzorgd. ik zag er blijkbaar uit alsof ik wel wat slaap kon gebruiken en daar heb ik dan maar aan toegegeven nadat Achim mij voor de tweede keer vroeg of 'ik mij niet wilde neerleggen'. Ik heb mezelf heerlijk kunnen neerleggen en werd om 09:00 (na een ruim uur) weer gewekt. Na nog wat eten en een zeer grote mok koffie ging ik na in totaal 2,5 uur weer op pad. Niet nadat ik nog net de klagende Jan van Osch ;-) en zijn achtervolgers (waaronder Jos, Herman, Jo e.a.) heb kunnen begroeten. Met enige jaloersheid werd mijn schoonheidsslaapje door Herman becommentarieerd. En wonder: wellicht mede dankzij de door Herman in de trein voorgedane rek- en strekoefeningen ging het een stuk beter. Sterker: het stuk vanaf Niederdrees (wat het zwaarste stuk zou moeten zijn) was qua fietsgevoel het lichtste. Eindelijk had ik weer het gevoel dat ik het honderden kilometers vol kon houden. De volgende controle, Welkenraedt doemde op. Automatisch ging op zoek naar de controlepost uit eerdere jaren. Die bleek er niet meer te zijn zag ik al snel, terwijl ik de bocht in de zuidoosthoek van de Place des Combattants aansneed. Ik zag dat niet snel genoeg want plots zat ik frontaal op een auto. Het verbrijzelende geluid van een koplamp ging door merg en been. Het ging zo snel dat ik niet eens tijd had om te schrikken. De bestuurder stapte uit zijn Peugeot 207 en ik bevrijdde mijn pedaal uit het gat waar ooit een koplamp had gezeten. De bestuurder stelde voor de politie te bellen, wat mij een goed idee leek, want de schade was aanzienlijk: een totaal verbrijzelde koplamp, flinke schade aan de motorkap en een verbogen spatbordscherm. Gelukkig sprak hij ook Nederlands, want mijn Frans is bijzonder slecht.Terwijl wij wachtten konden we schuilen voor een enorme hoosbui en kon ik de schade opnemen. De schade bleek te bestaan uit een trapbuis die door de impact verdraaid was. Verder was mijn onderste koplamp gesneuveld (reservelamp aangedreven door dynamo). Na de buis weer rechtgezet te hebben bleek alles nog als een zonnetje te draaien. Wonder dus: geen noemenswaardige schade en ook al helemaal geen fysieke schade. Veilig, zo'n 'stormram' vóór je. Die heeft mij ook al een keer geholpen bij een aanvaring met een grote groep 'gewone' wielrenners. De belgische politie, die zeer vriendelijk was en óók bereid was het beetje Nederlands wat ze kenden te laten horen, stelde ons voor om een Europees schadeformulier in te vullen op het nabijgelegen buro. Zo gezegd, zo gedaan. Ik besloot niet meer op zoek te gaan naar een stempel. Ik had immers al een mooi bewijs van passage!? Na in totaal ca. 1,5 uur kon ik de laatste etappe aanvangen. Toen bleek nog een schadepost: het magneetje van mijn cadenssensor mistte. Waarschijnlijk ligt dat ergens in de ingewanden van de auto. Ik besloot die niet meer te gaan zoeken. Zonder verdere incidenten was ik net voor 18:00 in Maastricht. Na een voorspoedige treinreis naar Dordrecht en een fietstochtje Dordrecht-Hardinxveld (geen treinen bij ons vanwege nieuwbouw-werkzaamheden aan het spoor) kon ik net na 21:00 aan de ovenschotel met bloemkool. Na een bad en een lekkere been-massage kon ik lekker onder de wol.........Uiteindelijk tevreden over het gevoel en in het besef dat het in Welkenraedt ook veel slechter had kunnen aflopen.
