To qualify or not to qualify, that's the question.
Ook de bekende schrijver uit Stratford-upon-Avon wist al dat als je de 600 uitrijd binnen de daarvoor gestelde tijd, dat je dan met de PBP mee mag doen. Maar omdat in de 16e eeuw de verhoudingen niet zo goed lagen tussen de Nederlanden, Frankrijk en Spanje is het onwaarschijnlijk dat William zelf als randonneur aan de PBP heeft mee gedaan. Er was een uitvoer verbod op wol die de toenmalige laken industrie vooral in Vlaanderen, toen nog Nederlands , het zwaarste trof en ook woede er nog een hevige handels oorlog met Spanje.
Na afloop heb ik als eerste weer Meneer LeDuc gecomplimenteerd met de uitstekende weer keuze. Van de 4 brevetten die ik dit jaar gereden heb in Ossendrecht ontaarde er niet een in noodweer. Alleen maar zon en wind in de rug of in het uiterste geval wat sluier bewolking. Op het netvlies van mijn fantasie zie ik de kleine pezige Robert LeDuc bij RTL al op de weerkamer staan met de arm van de boomlange Peter Timofeeff hoog op de rug gedraaid. Hij schreeuwt dan in half Frans en Nederlands: "En iek zeg je toch voor zaterdag alleen wind uit het westen en zondag precies de andere kant op." De bange Timofeeff kan alleen nog maar met viltstift de windrichting pijlen veranderen op de weerkaart die voor hem ligt. Goed gedaan meneer LeDuc, alleen jammer van die laatste 20 km dat was nog even een tegenvaller.
Ook heb ik op kunnen merken dat het afstempelen van de kaarten en het ophalen van de geposte "briefkaarten" in allerhande door god verlaten oorden ook een hele klus is die eigenlijk gewoon met een medaille zou moeten worden beloond. Zij (Ilse en Robert)rijden misschien wel 1200 kilometer in zo'n lang weekend En zijn altijd overal present.
Bij een van de eerste controles gaat het al bijna mis. Ben vraagt aan een paar dames die naast de "stempel tafel" zitten of ze zijn gekomen om de renners te "stimuleren". Wat hij daar precies mee bedoelt is niet echt duidelijk, maar de dames schuiven met rode kaken snel door naar een tafeltje verder. Er is dan nog geen haast en bijna iedereen doet het rustig aan. De meeste drinken een Colaatje of koffie. Samen met Peter en nog een andere ligfietser, wiens naam ik ben vergeten te vragen fietsen we alvast een stukje vooruit naar het 3 landen punt. Ook daar weer volle terrassen en grote glazen Cola. De eerste paar honderd kilometer zitten er al op, en de eerste klimmetjes ook.
Na het 3 landenpunt komt er een fantastische afdaling met een paar echte haarspeldbochten. Boven op de top had ik nog even gebeld met Bram Moens van M5 ligfietsen in Middelburg. Zelf is hij meervoudig ligfiets kampioen geweest en sommige records staan nog steeds. Als je ooit nog eens op de televisie bij een quiz iemand nodig hebt als hulplijn voor de vraag van een half miljoen en de vraag gaat over ligfietsen dan is hij de man. Hij gaf me het advies "to keep the rubber down". Dit advies heb ik ter harte genomen en heb op tijd geremd voor de scherpe bochten tijdens de afdaling die volgde.
Dan beginnen de bergen en lang heb ik van mijn ligfiets kunnen genieten maar dan moet ik met mijn 90 Kg. + toch een zware prijs betalen voor dat genot. Naar boven komen de wielrenners mij langzaam voorbij. Bij het afdalen kan ik nog veel goed maken hou ik mezelf voor. Op een waanzinnige lange klim van bijna een uur genaamd Baraque Michel van wel 674 meter hoog kom ik toch ook nog anderen tegen die het zwaar hebben. In de berm zie ik Ben die gehurkt naast Jan in de graskant zit. Jan heeft het een beetje zwaar en te weinig gegeten. Hongerklop noemen de renners dit. Pure zuurstof en 3 zakken met nieuw bloed zouden dit probleem snel kunnen oplossen, maar ik heb alleen een paar rolletjes Dextro in mijn tas. M'n vrouw had me bezworen om ze voor de laatste 100 km te bewaren, maar dit is een noodgeval. Hongerklop is te herkennen aan een verdwaasde blik in de ogen en het uitslaan van wartaal. Hoewel Jan mij later vertelde dat dit bij hem geen goede indicatie is omdat hij altijd wartaal uitslaat. Na de Dextro gaan ze weer op pad, hoewel Ben hem nog aardig moet duwen het laatste stuk. Boven staat iedereen zijn kleren aan te trekken om aan de "Koude" afdaling te beginnen. Ik weet niet meer wie het was maar ik zag zelfs skihandschoenen tevoorschijn komen, en ik maar denken dat ik veel rotzooi meenam.
Vervolgens is het eindelijk weer dalen i.p.v. klimmen. Dat dalen is echt wel mijn ding en is wat het fietsen aangenaam maakt. Na nog wat klimmen en dalen is het volgens de heren tijd om eens ergens een hapje te gaan eten. Mart weet wel een tentje en gaat naar binnen om 8 x nummer 27 en 7 x nummertje 28 te bestellen het blijkt spaghetti met Bolognese of met champignonsaus te zijn met volop goed wielrenners spul erin. Jammer dat het van die kleine porties zijn, maar gelukkig hebben de meeste ook nog soep besteld. Afgeblust met een enorm groot glas Cola was het al met al een ware traktatie. Het tafeltje naast ons zag schijnbaar aan onze uitrusting niet direct dat wij sportmensen waren en staken nog maar eens een sigaret aan.
Er komen nog enkele steile en lange beklimmingen volgens de ingewijden. Maar net als we weg willen rijden breekt er nog een schermutseling uit over een lekke band. Terwijl deze gezamenlijk geplakt wordt, zo gaat dat altijd met mannen onder elkaar. De een weet het dan altijd nog beter dan de ander, gaan Peter en ik alvast vooruit.
Na uren van klimmen en dalen begin ik me een beetje raar te voelen en krijg last van het reflecterende licht van het veiligheids vest van Peter. Als hij achter me rijd verblind hij me door in mijn spiegeltje te schijnen. We spreken af bij de boerderij te Vervoz en ik rij in het donker verder. Als ik de eerste keer wakker schrik zit ik al bijna in de berm, maar kort daarna gebeurt het nog een keer en stop ik maar even. Het kan geen toeval zijn dat aan de overkant een bord staat naast de ingang van de oprijlaan naar totale verlossing in de vorm van Transcendente meditatie door Maharishi Mahesh Yogi. Ik geef gevolg aan zijn roep en pak uit mijn tas het opblaasbare Ortlib kussen. En recht tegenover de ingang van het centrum ga ik onder een 400 jaar oude eik liggen. Mijn wekker is de groep bandenplakkers die wat later zijn vertrokken. Als door een wonder ga ik binnen twee seconden onder zeil, en wordt inderdaad gewekt door de anderen die rumoerig omhoog klimmen op dit steile stuk. Na deze zeer korte nachtrust heb ik verder geen last meer van in slaap vallen.
Bij de Ferme de Vervos staat de soep alweer klaar. Het veel te kleine bord spaghetti is dan allang opgebrand en ik neem voor de zekerheid de soep, een kersenvlaai (puntje) en een blikje rijstpudding, twee flesjes energy drink en nog een koffie. Als er een luchtbed vrij komt ga ik er snel op liggen om even twee uurtjes te gaan slapen.
Hoewel het van het luchtbed afkomen niet gemakkelijk was ga ik als herboren aan het tweede gedeelte beginnen. Ik begin ook al een beetje bij de oude jongens te horen want wat er nu gaat komen is grotendeels dezelfde weg als van de 400 van enkele weken terug. Bijna mis ik nog een stempel post maar gelukkig roept Peter me die een stukje achter me zit.
Dan richting de "Boulangerie" waar we normaliter in een klap al het gebak van de lokale bevolking opkopen. De meeste Belgen en vakantiegangers uit de regio zitten dan de hele zondag tegen een paar gort droge Mariakaakjes aan te kijken die ze nog ergens achter in een kast gevonden hebben. Als ik buiten sta te genieten van mijn zojuist gestempelde kaart en twee Chocolatines Creme, staat meneer LeDuc net in het frans tegen een echtpaar uit te legen dat het een rit betreft van 600 Km. Waarop de man vraagt: "combien de jour" (hoeveel dagen). Waarop LeDuc schamper terug zegt: "Pas des jour, mais combien d'heures" (niet hoeveel dagen maar hoeveel uur). Als hij even later terug loopt naar de auto kijk de man het groepje met veelal uitgewoonde oude mannen aan hoor ik hem tegen zijn vrouw zeggen: "menteur" (leugenaar).
Vervolgens hoopt iedereen weer op koffie of cola in Café de Ton in het plaatsje Jeuk. Helaas blijkt deze nog te zijn gesloten. Pas een tijd later vinden we een groot Shell station waar we de bidons op kunnen vullen koffie kopen en het toilet misbruiken.
Eindelijk begin ik te geloven dat ik waarachtig de finish ga halen. Alleen nog het Snooker Paleis, waar ook Nina Haagen net weer binnenkomt (geen foto deze keer). Hier zit het peloton aan de spiegeleieren. Ik sla de spiegeleieren over en ga samen met Peter aan het laatste stukje naar het benzinestation in Essen beginnen. Daar aangekomen schuiven wij onze briefkaarten onder de deur door van het gesloten station. Ik had nog wel een Colaatje willen drinken. Toen ik namelijk bij het eerste brevet in Café de Vrede (waar nog nooit een onvertogen woord gevallen is) kwam kregen we daar een tas uitgereikt met van alles erin, van badlaken tot microwave oven en van kettingvet naar dopsleutelset. Kortom te veel om op te noemen. Ook zat er een tandenborsteltje in waar ik aanvankelijk als beginnend randonneur erg om moest lachen. Nu weet ik inmiddels beter. Na twee dagen fietsen en alles eten wat los en vast zit heb ik een smaak in m'n mond die nog het meest lijkt om laag opgewerkt nucleair afval, en ik ben dan ook bang om mijn eigen spuug door te slikken.
Maar omdat ik het tandenborsteltje niet meegenomen heb doe ik net als Mart, ik neem een biertje na de finish. En waarachtig de vieze smaak is gelijk weg.
Ik heb weer een hoop geleerd de afgelopen dagen en wil iedereen van de organisatie en die meegereden hebben hier heel erg voor bedanken.
